Dreigende uitzetting Abdoulfazl (6 jaar)

Vandaag lazen we een bericht dat kippenvel geeft. Een jongetje van 6 dat is opgepakt en opgesloten zit in Zeist om uitgezet te worden naar Afghanistan. Het enige wat hij weet over dat land is dat zijn grootouders er zijn vermoord.

Laat dat maar even op je inwerken.

Je bent 6 jaar. Je woont in Emmen, Nederland waar je de taal spreekt, naar school gaat en vriendjes hebt. Dan op een ochtend staat opeens de politie voor de deur. Je hebt 5 minuten om je koffer in te pakken. Eén koffer wel te verstaan. Wat moet je meenemen? Je hele leven is hier. Extra kleren, of toch een extra knuffel? De tijd is om. Jullie moeten gaan. Anderhalf uur in een geblindeerd politiebusje.

Als jullie uitstappen zijn jullie in Kamp Zeist. Overal om je heen grote muren of hekken met prikkeldraad. Bewakers. Binnen wordt jij en met jou al je spullen gecontroleerd op verboden dingen. Een kleine kamer. Dat is nu jullie huis, met iedereen samengepakt. Daar moet je wachten. Hoelang? Geen idee, misschien een uur, misschien een week. Waarop? Uitzetting. Dat noemen ze “terugkeer”. Maar niet terugkeer naar de wereld die je kent, naar Emmen, naar je vriendjes. “Terugkeer” naar Afghanistan.

Het enige wat je weet over dat land is dat er oorlog is. Je opa en oma zijn daar vermoord. Je kent daar niemand. Je spreekt niet de taal. Wat moet je daar doen? Je kan niet naar school, want je spreekt de taal niet…

Artikel

Dick Janknecht kende Abdoulfazl. Hij schreef een hartverscheurend artikel. Het kleine sprankje hoop is om door verzet de uitzetting te voorkomen. Wij zijn het met Dick eens: Er zijn hogere wetten. De wetten van de menselijkheid. Het blijkt maar weer dat die wetten niet dezelfde zijn als van de politici die Nederland regeren in onze naam. Op dat moment is burgerlijke ongehoorzaamheid nodig.

Lees hier het artikel.

Maksim en Denis opgepakt

Op donderdagochtend 28 juni 2018 is om 6:30 in de ochtend een gezin dat al 17 jaar in Nederland verblijft van hun bed gelicht door 10 politieagenten van de vreemdelingenpolitie. De kennissen en vrienden van de familie hebben een groot protest georganiseerd om hun uitzetting tegen te gaan, maar het mocht niet baten. Op 7 juli 2018 is het gezin, met drie kinderen (Maksim, Denis en Arina) uitgezet naar Oekraïne. De twee zoons (Maksim en Denis, resp. 14 en 10 jaar) zijn vervolgens op een toeristenvisum teruggegaan naar Nederland. Zij hadden namelijk geen inreisverbod. Een paar maanden konden zij gewoon weer naar school in Culemborg, de plaats waar zij zijn opgegroeid. De Nederlandse overheid heeft echter alsnog besloten hen uit te zetten. En wel direct. Dus vannacht (12-12-2018) heeft de politie hen weer van hun bed gelicht en zijn zij in Kamp Zeist geplaatst.

Wake en protest

Voor de familie daadwerkelijk is uitgezet, is er veel protest geweest tegen de uitzetting. De scholen in Culemborg van Maksim, Denis en Arina kwamen in verzet. Er was een grote demonstratie in Culemborg, de leraren van de kinderen schreven brieven in grote kranten, en er werd een wake gehouden bij Kamp Zeist. Maar het mocht allemaal niet baten.

In Oekraïne

De familie is dus op 7 juli 2018 uitgezet naar Oekraïne. Daar hebben ze tijdelijk opvang gekregen bij een kerk, maar hun leven daar is onzeker.

Het AD schreef:

Moeder Olga gaf na aankomst in Kiev aan dat het vooral met haar kinderen niet goed ging. „Maksim sluit zich af en komt niet buiten. En de andere kinderen zeggen dat ze naar huis willen. We zijn complete vreemden hier en zijn helemaal Nederlands. Daar ligt ons hart, we zullen er alles aan doen om terug te komen.”

De uitzetting en de eerste weken lijken erg traumatisch te zijn geweest voor de familie. Dat is ook niet gek, de kinderen kennen niemand in Oekraïne en zijn in Nederland geboren en opgegroeid. De taal spreken de kinderen überhaupt niet. Hoe ga je dan naar school? Hoe heb je dan contact met andere kinderen? De ontwikkeling van deze kinderen wordt ernstig geschaad door dit handelen van de IND, de DT&V en uiteindelijk de hele overheid. Dat blijkt ook duidelijk aan hoe de kinderen reageren op de situatie:

Maksim gaat normaal pas om een uur of tien ’s avonds naar bed. Nu ligt hij om acht uur te slapen en wordt de volgende dag pas om tien uur wakker. De rest van de dag zit hij op zijn spelcomputer. Hij is bang en sluit zich af. Denis is heel opstandig. Niet agressief, maar hij vindt niks meer goed. Het eten niet, spelletjes niet. Hij wil het niet weten. Arina zegt alleen maar dat ze gaat dromen dat ze thuis mag blijven.”

bron: https://www.ad.nl/dossier-culemborgs-gezin-moet-naar-oekraine/maksim-14-snapt-niks-van-uitzetting-mama-ik-ben-toch-gewoon-nederlander~a2a3258f/

En nu…

Wat er nu gaat gebeuren met Maksim en Denis is niet zeker, maar in alle waarschijnlijkheid worden zij vandaag of morgen op een vliegtuig gezet naar Oekraïne. De minister van justitie heeft gezegd dat er ‘goed overleg is’ met de Oekraïense overheid, maar er wordt niet voor de familie gezorgd. Dat is een ding dat zeker is. En dat is in strijd met de wetgeving in Nederland. Er moet bij een uitzetting gegarandeerd kunnen worden dat de familie ondersteund wordt, dat ze niet in de goot terecht komen. Toch blijkt dat keer op keer te gebeuren.

Brief: Gemeenteraadslid Gilze-Rijen

Vandaag hebben we in het kader van de aankomende demonstratie bij de gemeenteraad in Gilze-Rijen een brief verstuurd naar alle gemeenteraadsleden. Wij willen dat zij zich er van bewust zijn dat er in hun gemeente kinderen wonen die recht hebben op het kinderpardon, maar dit niet krijgen. We pleiten er daarom voor dat de gemeenteraad alsnog de motie aanneemt om een Kinderpardongemeente te worden en zich in te zetten om staatssecretaris Mark Harbers te overtuigen het kinderpardon te versoepelen.

Jij kan dit ook doen! Kopieer de brief die we hieronder hebben geschreven, of schrijf je eigen brief. Je kan de brief sturen naar info@gilzerijen.nl of op de post doen naar Postbus 73, 5120 AB Rijen.

De brief

Beste,
 
Wij willen u, als lid van de gemeenteraad Gilze-Rijen, informeren over het kinderpardon en willen wij u aanmoedigen om van Gilze-Rijen een kinderpardongemeente te maken.      
De steun voor een kinderpardon wordt breed in de samenleving gedeeld. Officiële instanties, zoals de Vereniging Nederlandse Gemeentes, de Nationale Ombudsman en de Kinderombudsman, maar ook organisaties uit het maatschappelijk middenveld, zoals NGO’s, zoals Amnesty International en Defence for Childeren, kerkelijke instanties, zoals Kerk in Nood en de Raad van Kerken in Nederland zijn slechts enkele namen die aantonen hoe breed de steun is voor deze humane maatregel. Op dit moment zijn 135 gemeenten een kinderpardongemeente. Dit betekent dat zij een eerlijker kinderpardon ondersteunen en dit in woord en daad uitdragen binnen de gemeente en richting de landelijke politiek in Den Haag. Wij roepen de gemeente Gilze-Rijen op om zich aan te sluiten bij deze groeiende groep gemeentes.         
 
Het is van groot belang dat de gemeente zich hiervoor uitspreekt, vooral gezien het feit dat een vrijheidsbeperkende gezinslocatie voor de opvang van asielzoekers zich in deze gemeente bevindt. De mensen in deze locatie zijn onderdeel van de gemeente. Kinderen gaan hier al jarenlang naar school, mensen doen boodschappen bij de lokale supermarkt of drinken koffie bij het lokale café. De inwoners van de gezinslocaties zijn hier en horen hier. De gemeenteraad dient zich aan te sluiten bij de roep om bescherming van haar burgers.
De maatschappelijke discussie over het Kinderpardon speelt al enkele jaren. De grootste slachtoffers van de bureaucratische machine die de IND is, zijn de kinderen in de gezinslocaties. Er wordt niet uitgegaan van hun belang, hun gezondheid of hun toekomst bij het nemen van besluiten. Dit moet wel: Nederland heeft het Internationale Verdrag inzak de rechten van het kind ondertekent waarin staat dat ‘bij ieder besluit dat de overheid neemt ten aanzien van kinderen, hun belang op de eerste plaats dient te staan’.
 
Door zich aan te sluiten bij de groter wordende groep Kinderpardongemeentes onderschrijft de gemeenteraad van Gilze-Rijen het belang van het Internationale Verdrag inzake de rechten van het kind. Omliggende gemeentes, zoals Tilburg en Waalwijk, zijn Gilze-Rijen al voorgegaan. Ook andere gemeentes met vrijheidsbeperkende gezinslocaties, zoals Zeist, Katwijk en Amersfoort, hebben zich uitgesproken voor het beschermen van de rechten van de kinderen in hun gemeente en werden Kinderpardongemeentes. Het schenden van kinderrechten in Nederland moet stoppen en u, als gemeenteraadslid in Gilze-Rijen, moet zich uitspreken over het schenden van de rechten van de kinderen die in uw gemeente wonen. 
Met vriendelijke groet,

 

Gilze-Rijen kinderpardongemeente demonstratie

De gemeenteraad in Gilze-Rijen heeft een motie afgewezen om een “Kinderpardongemeente” te worden. Dit is een politiek statement richting de landelijke overheid dat er voor gewortelde kinderen een praktisch werkbaar kinderpardon moet komen.

De gemeenteraad, onder leiding van CDA, VDD en Kern’75 vindt het niet nodig om de kinderen die in hun gemeente wonen een hart onder de riem te steken. Vinden zij het dan ook niet nodig dat gewortelde kinderen een veilige ontwikkeling verdienen? Vallen vluchtelingen kinderen volgens de gemeenteraad niet onder het Verdrag Inzake de Rechten van het Kind van de Verenigde Naties? Volgens het Verdrag inzake de rechten van het kind stelt dat de rechten van het kind een eerste overweging moeten zijn in elke beslissing, ongeacht o.a. etniciteit, nationaliteit, godsdienst, taal of geslacht.

Daarom demonstreren wij op 17-12-2018 om 18:30 voor het gemeentehuis in Gilze-Rijen samen met de kinderen, jongeren en ouders uit de gezinslocatie Gilze-Rijen voor het alsnog aannemen van de motie tot kinderpardon-gemeente en een onvoorwaardelijk kinderpardon. We verzamelen voor het gemeentehuis waar kinderen zelf vertellen hoe het voelt om in een gezinslocatie te wonen.

Wij demonstreren tegen de systematische schending van de kinderrechten in de gezinslocaties door arrestatie, opsluiting en politie-invallen.

Kom ook naar het gemeentehuis van Rijen, Raadhuisplein 1 om 18:30. We laten de gemeenteraadsleden zien en horen om welke kinderen het gaat!

Oproep deelname kunstproject

We werken samen met een fotografe die graag een tentoonstelling wil maken over het leven op een gezinslocatie. Zie haar oproep hieronder. Woon jij in een gezinslocatie en zou je graag deelnemen aan dit project? Stuur ons dan een berichtje op facebook of email naar geenkindaandekant@gmail.com!

Oproep:

Ik ben Anna Charalampidi en ik ben een vierdejaars fotografie student aan de Koninklijke Kunstacademie Den Haag.

Er zijn veel dingen in deze wereld die ik niet begrijp.

Veel dingen die niet waar kunnen zijn.

Zoals oorlog.

Ik hoop niet op een wonder of dat de wereld binnen een dag zal veranderen. Tegelijkertijd kan ik mijn ogen niet sluiten en doen alsof alles goed is.

Ik kan niet accepteren dat in Nederland, een beschaafd en multicultureel land, kinderen worden gedeporteerd naar landen in oorlog.

Ik kan niet accepteren dat families die onderdak hebben gevonden nadat zij gevlucht zijn voor oorlog nog steeds in een constante angst voor geweld leven.

Voor al deze en meer redenen wil ik dichter bij de families die in gezinslocaties wonen komen en hun ondersteunen door middel van fotografie, wat de beste manier is die ik ken.

Door dit project wil ik mijn stem bij die van jou voegen en samen met Geen Kind aan de Kant wil ik aandacht krijgen voor de situatie waarmee jullie elke dag te maken hebben.

Ik zou graag je gezinslocatie bezoeken, je leren kennen en je verhaal horen. Om dit project tot een succes te maken zou ik wat foto’s van je moeten maken, maar alleen als jij daar toestemming voor geeft.

Ik ben niet van plan de foto’s te publiceren in een krant of tijdschrift maar als er de kans daartoe zou zijn, zou ik dit enkel doen met jou toestemming.

Als je geïnteresseerd bent om onderdeel te zijn van dit project, laat het me dan zo snel mogelijk weten.

Met hoe meer mensen we zijn, hoe sterker de boodschap!

For English, click here

BNN #BOOS

Op 1 november is de nieuwe BBN #BOOS in de première gegaan. In de documentaire komen Nemr, Dennis, Maksim, Arina en Kingsley aan het woord over hun leven in Nederland. Het programma van Tim Hofman heeft veel losgemaakt in Nederland. De documentaire is hier te bekijken. Op verzoek van BNN hebben wij tevens meegeholpen om kinderen te werven voor dit project, want het project is nog veel groter dan alleen deze documentaire. Leer meer!

Continue reading “BNN #BOOS”

Blok op de Geen Mens is Illegaal demonstratie

Hand in Hand! Geen Kind aan de Kant!
Kindvriendelijk blok op demonstratie ‘Geen Mens is Illegaal’, 3 november 2018 in Den Haag

Keer op keer proberen de Nederlandse autoriteiten vluchtelingkinderen het land uit te zetten. Keer op keer komt daartegen protest, van de kinderen zelf en van solidaire mensen. Soms zetten de autoriteiten de deportatie door. Soms lukt het om deportatie op het laatste moment te voorkomen. Zo konden Lili en Howick gelukkig op het nippertje blijven. Heel veel anderen waren niet zo gelukkig.

De solidariteit richt zich vaak op afzonderlijke kinderen en gezinnen. We bestrijden de ene dreigende deportatie na de andere. Dat is nodig. Maar we dienen verder te gaan, we wijzen alle deportaties af, in het bijzonder deportatie van kinderen. Het hele idee dat je, of all people, kinderen en hun ouders gaat uitzetten – vaak kinderen die hier al vele jaren wonen, soms naar een land dat ze niet kennen en waarvan ze de taal niet spreken… dat hele idee is verwerpelijk. Deportatie en de dreiging van deportatie dient te stoppen. Helemaal. Ook de behandeling van vluchtelinggezinnen, die feitelijk opgesloten zitten in buitengewoon treurige centra, gezinslocaties geheten, is een schande. Ook dat dient te veranderen. Deze mensen horen te kunnen wonen waar zij dat willen, net als iedereen. Zij verdienen daarbij ondersteuning en solidariteit. Zoals alle andere mensen.

Daarom organiseren we binnen de demonstratie ‘Geen Mens Is Illegaal’ een blok onder het motto: ‘Geen Kind aan de kant!. Alle deportaties van vluchtelingen zijn verwerpelijk. Maar de deportatie van extra kwetsbare mensen – kinderen, gezinnen – is het waard om met extra nadruk onder de aandacht gebracht te worden.

Vind jij dat ook? Loop dan met ons mee in het blok: Hand in Hand! Geen kind aan de Kant! Laten we er een levendige boel van maken, met spreekkoren, muziek en heel veel mensen, oud en jong. Kom dan ook op 3 november om 15.00 uur naar het Rabbijn Maarsenplein in Den haag en sluit je aan bij ons blok!

Dit blok wordt onderdeel van de demonstratie: Geen Mens Is Illegaal! Eg met Fort Europa – bewegingsvrijheid voor iedereen” die wordt georganiseerd door AFA Nederland. Zie afanederland.org en https://www.facebook.com/events/469699970200309/

Geen Kind aan de Kant

Demonstratie Katwijk – een verslag

Op 29 september vanaf 14:00 hebben we met ongeveer 200 mensen een demonstratie gelopen door Katwijk. Daarbij waren er voornamelijk heel veel kinderen uit de gezinslocaties Katwijk en Emmen aanwezig. Een geslaagde en strijdlustige demonstratie, waarbij we goed hebben laten horen dat ook de kinderen die in gezinslocaties wonen erbij horen en niet vergeten mogen worden. Alle kinderen hebben kinderrechten, ook vluchtelingenkinderen. De rechten van de kinderen in de half-gesloten gezinslocaties worden echter systematisch geschonden: zij leven in permanente angst om opgepakt en uitgezet te worden naar een land dat zij niet of nauwelijks kennen. Op deze manier worden de kinderen in hun ontwikkeling geschaad. Dit geldt evenzeer voor de continue verhuizingen, waardoor kinderen geen vrienden meer durven te maken, omdat zij hen toch weer kwijt zullen raken. De ‘Kinderpardon regeling’ waarbij in elk geval kinderen die minimaal 5 jaar in Nederland zijn – en dus volgens wetenschappelijk onderzoek geworteld zijn in Nederland – een verblijfsvergunning krijgen, functioneert niet. Kinderen die meer dan 5 jaar in Nederland verblijven, worden nog steeds met uitzetting bedreigd.

Continue reading “Demonstratie Katwijk – een verslag”

Op bezoek in Kamp Zeist bij de familie Aslami Pajandeh

Vandaag was één van ons op bezoek in Kamp Zeist bij de familie Aslami, ook wel Pajandeh. Het gezin is op 5 september opgepakt, weggehaald uit de gezinslocatie Emmen. Ze worden naar alle waarschijnlijkheid op 12 september op het vliegtuig gezet naar Kabul, Afghanistan, omdat dit volgens de overheid een ‘veilig’ land is. Het gezin woont al 8 jaar in Nederland.

Met de vader en moeder van moeder (de grootouders dus) ben ik naar binnen gegaan. Ze waren op de parkeerplaats al erg verdrietig. Hun dochter wordt binnenkort waarschijnlijk op een vliegtuig gezet naar Afghanistan. Hun dochter, moeder van 3 zonen en hun kleinkinderen.

Bij het hek moeten wij onze naam geven. We mogen naar binnen. Na een wandeling van enkele minuten over een verlaten gevangenisterrein met aan alle kanten hoge hekken, komen we aan bij de receptie in het hoofdgebouw. We geven onze paspoorten en ontvangen elk een pasje. Alle spullen die we hebben gaan in een kluisje en na nog drie sluisdeuren komen we in een wachtkamer met vier bewakers. Na tien minuten wachten mogen we door nog twee deuren naar de bezoekruimte. Daar worden we opgewacht door moeder en de jongens.

Bezoek

Oma kan het niet meer aan en kan alleen nog maar huilen. Na een poosje komt één van de bewaaksters haar vertellen dat ze rustig moet worden, ‘anders kan u zo helemaal niet meer praten. Dan gaat u hyperventileren en moeten we u wegleiden. Dan kunt u niet meer met uw dochter praten’. Alsof dat kalmerend werkt bij een vrouw die haar dochter en kleinkinderen waarschijnlijk voor het laatst ziet.

De jongens zijn vriendelijk en praten voluit. Ze spreken allemaal heel goed en netjes Nederlands, op sommige punten beter dan sommige Nederlanders die ik ken. Ze vertellen dat er veel mensen bezig zijn om hen vrij te krijgen, om te zorgen dat zij niet over 3 dagen op een vliegtuig naar Kabul zitten. Als ik vraag hoe het met ze gaat ‘niet zo goed’. Ze hebben geen afscheid kunnen nemen van hun vrienden en ze zijn bang voor het grote cultuurverschil tussen Nederland en Afghanistan. Uiteindelijk geven de jongste twee (11 en 15) toe dat ze best bang zijn. Logisch ook, ik zou ook bang zijn, doodsbang. Opvallend is de oudste zoon: hij vertelt veel en heeft nog best veel vertrouwen dat ze niet zullen worden uitgezet.

Hun moeder komt er ook bij zitten. Ook zij is doodsbang voor wat haar te wachten staat. Ze moet huilen als ze erover vertelt.

Redenatie van DT&V

Een van de zoons geeft mij een brief van de DT&V, eerder een boekwerk eigenlijk, waarin uitgelegd staat waarom ze nu in Kamp Zeist zitten. Ze zijn namelijk vluchtgevaarlijk. Alle procedures worden in de brief beschreven. Het is een herkenbaar verhaal: ongeacht rechterlijke uitspraken dat de beslissingen van de IND onjuist zijn, wordt aanvraag na aanvraag afgewezen. Het gaat daarbij om een oorspronkelijke asielaanvraag en alle medische gronden waarop het gezin zou moeten verblijven. Dat moeder gediagnosticeerd is met Post Traumatische Stress (PTSS) en depressie, dat de oudste zoon een lichte verstandelijke beperking heeft, PTSS en een depressie, zijn volgens de IND geen gronden waarop zij kunnen blijven. Ook al hebben zij medicatie en behandeling nodig die in Afghanistan niet beschikbaar is.

Ook het Kinderpardon voor de oudste zoon is afgewezen. De reden? De oudste zoon en de ouders hebben meermaals ‘aangegeven’ dat ze niet mee willen werken aan vrijwillige terugkeer. Als bewijs hiervoor worden citaten uit gesprekken aangehaald waarin inderdaad wordt uitgelegd door vader, moeder en zoon dat Afghanistan onveilig is, dat zij niet terug kunnen vanwege alle bombardementen. Dat ze niet terug kunnen omdat ze geen netwerk, geen familie meer hebben. Dat ze niet terug kunnen omdat ze onvoldoende bestaansmiddelen hebben. Hoewel dit alles ook in het verslag voor de DT&V wordt onderkend, is het enige dat telt dat ze zeggen niet terug te willen. “Niet meewerken” noemen ze dat dan. Wat opvallend is in deze zaak, is dat er op de hoorzitting van 19 augustus inderdaad besloten is tot afwijzing van het Kinderpardon van de oudste zoon, maar dat de Kinderpardon aanvragen voor de andere twee jongens nog lopen. De IND heeft dit bij het gezin en de advocaat aangegeven volgens moeder. ‘Jullie moeten gewoon afwachten’, was de boodschap. Afwachten in Afghanistan. Terwijl het Kinderpardon juist zou moeten voorkomen dat kinderen na langer dan 5 jaar uit hun omgeving worden weggerukt.

In het verslag wordt besproken dat het gezin prima naar Afghanistan kan. Dat het daar veilig is voor hen.  Ze zijn door de IND en DT&V ‘altijd als een sociale eenheid behandeld’ en dat zal zo blijven ook. Dat moeder in scheiding ligt vanwege een fundamenteel verschil in levensopvatting met haar man maakt niet uit. Er wordt ook ruimte besteed aan de vraag of de jongens zich voldoende kunnen ontwikkelen in Afghanistan. Deze jongens zijn toen zij 3, 7 en 9 naar Nederland gekomen. Zij spreken Nederlands, hebben zich – volgens het rapport- de Nederlandse cultuur eigen gemaakt. Maar toch concludeert de DT&V dat ‘vanwege hun jonge leeftijd wordt verwacht dat zij zich sociaal voldoende kunnen aanpassen’. Ze zijn nu 11, 15 en 17. De oudste kan zich juist niet zo goed aanpassen volgens dit rapport, vanwege zijn verstandelijke beperking. Ze spreken geen Dari of Pasjtoe. Hoe kunnen zij zich aanpassen? Zelfs de wetenschap staat hier aan hun kant: na 5 jaar zijn kinderen geworteld in een omgeving, dan hebben zij zich die cultuur eigen gemaakt en is het schadelijk voor de ontwikkeling om hen hier uit te rukken.

Afscheid

Het tweede uur van het bezoek ben ik er niet bij geweest. Ik wilde opa en oma de mogelijkheid geven om zonder vreemde ogen afscheid te nemen van hun dochter en kleinkinderen. Hoe dit is gegaan weet ik niet. Als opa en oma weer de wachtkamer in komen rest er alleen nog het meenemen van de spullen. Ze mogen namelijk slechts 23kg aan bagage meenemen per persoon. Al het overige zal dus ofwel meegenomen moeten worden door familie, of wordt weggegooid. We nemen twee koffers met belangrijke spullen en een gitaar mee. Opa en oma hebben betraande ogen en kunnen nog moeilijk lopen.

Het valt mij zwaar om weg te gaan uit Kamp Zeist. Wij kunnen gewoon naar buiten lopen, terwijl we deze familie daar achterlaten. De kans dat wij hen nooit meer zien is aanzienlijk. Het gaat om drie, leuke, vrolijke jongens en hun moeder en vader. Zij worden per vliegtuig weggestuurd naar een land dat zij ontvlucht zijn vanwege bombardementen en onderdrukking. Een vlucht die wij allemaal zouden proberen te ondernemen als wij hen zouden zijn. Maar ze mogen niet blijven, want Afghanistan is ‘veilig’ volgens de overheid. In elk geval veilig genoeg voor mensen die geen Nederlandse nationaliteit hebben, want mensen met de Nederlandse nationaliteit wordt geadviseerd niet naar Afghanistan te reizen vanwege de grote onveiligheid.

Ik hoop dat mijn doembeeld zich niet zal voltrekken. Ik hoop dat zij toch mogen blijven. Ik hoop dat zij een mooi leven opbouwen, waar ze dan ook zijn.

Maar ik ben bang.