Demonstratie Katwijk – een verslag

Op 29 september vanaf 14:00 hebben we met ongeveer 200 mensen een demonstratie gelopen door Katwijk. Daarbij waren er voornamelijk heel veel kinderen uit de gezinslocaties Katwijk en Emmen aanwezig. Een geslaagde en strijdlustige demonstratie, waarbij we goed hebben laten horen dat ook de kinderen die in gezinslocaties wonen erbij horen en niet vergeten mogen worden. Alle kinderen hebben kinderrechten, ook vluchtelingenkinderen. De rechten van de kinderen in de half-gesloten gezinslocaties worden echter systematisch geschonden: zij leven in permanente angst om opgepakt en uitgezet te worden naar een land dat zij niet of nauwelijks kennen. Op deze manier worden de kinderen in hun ontwikkeling geschaad. Dit geldt evenzeer voor de continue verhuizingen, waardoor kinderen geen vrienden meer durven te maken, omdat zij hen toch weer kwijt zullen raken. De ‘Kinderpardon regeling’ waarbij in elk geval kinderen die minimaal 5 jaar in Nederland zijn – en dus volgens wetenschappelijk onderzoek geworteld zijn in Nederland – een verblijfsvergunning krijgen, functioneert niet. Kinderen die meer dan 5 jaar in Nederland verblijven, worden nog steeds met uitzetting bedreigd.

Continue reading “Demonstratie Katwijk – een verslag”

Op bezoek in Kamp Zeist bij de familie Aslami Pajandeh

Vandaag was één van ons op bezoek in Kamp Zeist bij de familie Aslami, ook wel Pajandeh. Het gezin is op 5 september opgepakt, weggehaald uit de gezinslocatie Emmen. Ze worden naar alle waarschijnlijkheid op 12 september op het vliegtuig gezet naar Kabul, Afghanistan, omdat dit volgens de overheid een ‘veilig’ land is. Het gezin woont al 8 jaar in Nederland.

Met de vader en moeder van moeder (de grootouders dus) ben ik naar binnen gegaan. Ze waren op de parkeerplaats al erg verdrietig. Hun dochter wordt binnenkort waarschijnlijk op een vliegtuig gezet naar Afghanistan. Hun dochter, moeder van 3 zonen en hun kleinkinderen.

Bij het hek moeten wij onze naam geven. We mogen naar binnen. Na een wandeling van enkele minuten over een verlaten gevangenisterrein met aan alle kanten hoge hekken, komen we aan bij de receptie in het hoofdgebouw. We geven onze paspoorten en ontvangen elk een pasje. Alle spullen die we hebben gaan in een kluisje en na nog drie sluisdeuren komen we in een wachtkamer met vier bewakers. Na tien minuten wachten mogen we door nog twee deuren naar de bezoekruimte. Daar worden we opgewacht door moeder en de jongens.

Bezoek

Oma kan het niet meer aan en kan alleen nog maar huilen. Na een poosje komt één van de bewaaksters haar vertellen dat ze rustig moet worden, ‘anders kan u zo helemaal niet meer praten. Dan gaat u hyperventileren en moeten we u wegleiden. Dan kunt u niet meer met uw dochter praten’. Alsof dat kalmerend werkt bij een vrouw die haar dochter en kleinkinderen waarschijnlijk voor het laatst ziet.

De jongens zijn vriendelijk en praten voluit. Ze spreken allemaal heel goed en netjes Nederlands, op sommige punten beter dan sommige Nederlanders die ik ken. Ze vertellen dat er veel mensen bezig zijn om hen vrij te krijgen, om te zorgen dat zij niet over 3 dagen op een vliegtuig naar Kabul zitten. Als ik vraag hoe het met ze gaat ‘niet zo goed’. Ze hebben geen afscheid kunnen nemen van hun vrienden en ze zijn bang voor het grote cultuurverschil tussen Nederland en Afghanistan. Uiteindelijk geven de jongste twee (11 en 15) toe dat ze best bang zijn. Logisch ook, ik zou ook bang zijn, doodsbang. Opvallend is de oudste zoon: hij vertelt veel en heeft nog best veel vertrouwen dat ze niet zullen worden uitgezet.

Hun moeder komt er ook bij zitten. Ook zij is doodsbang voor wat haar te wachten staat. Ze moet huilen als ze erover vertelt.

Redenatie van DT&V

Een van de zoons geeft mij een brief van de DT&V, eerder een boekwerk eigenlijk, waarin uitgelegd staat waarom ze nu in Kamp Zeist zitten. Ze zijn namelijk vluchtgevaarlijk. Alle procedures worden in de brief beschreven. Het is een herkenbaar verhaal: ongeacht rechterlijke uitspraken dat de beslissingen van de IND onjuist zijn, wordt aanvraag na aanvraag afgewezen. Het gaat daarbij om een oorspronkelijke asielaanvraag en alle medische gronden waarop het gezin zou moeten verblijven. Dat moeder gediagnosticeerd is met Post Traumatische Stress (PTSS) en depressie, dat de oudste zoon een lichte verstandelijke beperking heeft, PTSS en een depressie, zijn volgens de IND geen gronden waarop zij kunnen blijven. Ook al hebben zij medicatie en behandeling nodig die in Afghanistan niet beschikbaar is.

Ook het Kinderpardon voor de oudste zoon is afgewezen. De reden? De oudste zoon en de ouders hebben meermaals ‘aangegeven’ dat ze niet mee willen werken aan vrijwillige terugkeer. Als bewijs hiervoor worden citaten uit gesprekken aangehaald waarin inderdaad wordt uitgelegd door vader, moeder en zoon dat Afghanistan onveilig is, dat zij niet terug kunnen vanwege alle bombardementen. Dat ze niet terug kunnen omdat ze geen netwerk, geen familie meer hebben. Dat ze niet terug kunnen omdat ze onvoldoende bestaansmiddelen hebben. Hoewel dit alles ook in het verslag voor de DT&V wordt onderkend, is het enige dat telt dat ze zeggen niet terug te willen. “Niet meewerken” noemen ze dat dan. Wat opvallend is in deze zaak, is dat er op de hoorzitting van 19 augustus inderdaad besloten is tot afwijzing van het Kinderpardon van de oudste zoon, maar dat de Kinderpardon aanvragen voor de andere twee jongens nog lopen. De IND heeft dit bij het gezin en de advocaat aangegeven volgens moeder. ‘Jullie moeten gewoon afwachten’, was de boodschap. Afwachten in Afghanistan. Terwijl het Kinderpardon juist zou moeten voorkomen dat kinderen na langer dan 5 jaar uit hun omgeving worden weggerukt.

In het verslag wordt besproken dat het gezin prima naar Afghanistan kan. Dat het daar veilig is voor hen.  Ze zijn door de IND en DT&V ‘altijd als een sociale eenheid behandeld’ en dat zal zo blijven ook. Dat moeder in scheiding ligt vanwege een fundamenteel verschil in levensopvatting met haar man maakt niet uit. Er wordt ook ruimte besteed aan de vraag of de jongens zich voldoende kunnen ontwikkelen in Afghanistan. Deze jongens zijn toen zij 3, 7 en 9 naar Nederland gekomen. Zij spreken Nederlands, hebben zich – volgens het rapport- de Nederlandse cultuur eigen gemaakt. Maar toch concludeert de DT&V dat ‘vanwege hun jonge leeftijd wordt verwacht dat zij zich sociaal voldoende kunnen aanpassen’. Ze zijn nu 11, 15 en 17. De oudste kan zich juist niet zo goed aanpassen volgens dit rapport, vanwege zijn verstandelijke beperking. Ze spreken geen Dari of Pasjtoe. Hoe kunnen zij zich aanpassen? Zelfs de wetenschap staat hier aan hun kant: na 5 jaar zijn kinderen geworteld in een omgeving, dan hebben zij zich die cultuur eigen gemaakt en is het schadelijk voor de ontwikkeling om hen hier uit te rukken.

Afscheid

Het tweede uur van het bezoek ben ik er niet bij geweest. Ik wilde opa en oma de mogelijkheid geven om zonder vreemde ogen afscheid te nemen van hun dochter en kleinkinderen. Hoe dit is gegaan weet ik niet. Als opa en oma weer de wachtkamer in komen rest er alleen nog het meenemen van de spullen. Ze mogen namelijk slechts 23kg aan bagage meenemen per persoon. Al het overige zal dus ofwel meegenomen moeten worden door familie, of wordt weggegooid. We nemen twee koffers met belangrijke spullen en een gitaar mee. Opa en oma hebben betraande ogen en kunnen nog moeilijk lopen.

Het valt mij zwaar om weg te gaan uit Kamp Zeist. Wij kunnen gewoon naar buiten lopen, terwijl we deze familie daar achterlaten. De kans dat wij hen nooit meer zien is aanzienlijk. Het gaat om drie, leuke, vrolijke jongens en hun moeder en vader. Zij worden per vliegtuig weggestuurd naar een land dat zij ontvlucht zijn vanwege bombardementen en onderdrukking. Een vlucht die wij allemaal zouden proberen te ondernemen als wij hen zouden zijn. Maar ze mogen niet blijven, want Afghanistan is ‘veilig’ volgens de overheid. In elk geval veilig genoeg voor mensen die geen Nederlandse nationaliteit hebben, want mensen met de Nederlandse nationaliteit wordt geadviseerd niet naar Afghanistan te reizen vanwege de grote onveiligheid.

Ik hoop dat mijn doembeeld zich niet zal voltrekken. Ik hoop dat zij toch mogen blijven. Ik hoop dat zij een mooi leven opbouwen, waar ze dan ook zijn.

Maar ik ben bang.

Afghaans gezin opgepakt – 5 september 2018

We kregen vandaag bericht dat twee dagen geleden een Afghaans gezin is opgepakt vanuit de Gezinslocatie Emmen. Zij zitten nu al twee dagen in Kamp Zeist om op woensdag 12 september te worden uitgezet naar Afghanistan.

Het gaat om een gezin bestaande uit een moeder met drie zoons. Het laatste bericht dat we kregen is dat zij nog aan het wachten waren op hun Kinderpardon procedures, maar dat de DT&V had gezegd dat zij dit konden afwachten in Afghanistan. Volkomen belachelijk natuurlijk, want het Kinderpardon gaat er juist om dat kinderen niet worden weggerukt uit de omgeving waarin zij geworteld zijn.

Het gezin woont nu al 7 jaar in Nederland en heeft al op verschillende AZC’s en gezinslocaties gewoond. Tot voor kort woonden zij nog in Goes, maar zijn met de sluiting van de gezinslocatie naar Emmen verhuisd. Dit vele verhuizen heeft al lang een tol geëist van het gezin; de zoons hebben veelvuldig ernstig psychische klachten. De zorg die zij daarvoor ontvingen in Goes kon in Emmen niet van de grond komen, waardoor zij van Goes naar Emmen moesten reizen om geestelijke gezondheidszorg te krijgen.

Het gezin heeft gevraagd of wij deze informatie kunnen delen in de hoop de uitzetting nog tegen te gaan. De kinderen beheersen de Nederlandse taal, maar spreken geen talen die in Afghanistan worden gesproken. Daarnaast is Afghanistan zeer onveilig. Nog wekelijks krijgen wordt er in de media en door mensen in Kabul bericht over aanslagen en bombardementen.

Uitzetting Lili en Howick 8 september 2018

De twee kinderen, Lili en Howick, wiens moeder vorig jaar in augustus zonder haar kinderen is gedeporteerd naar Armenië, worden 8 september 2018 als nog uitgezet. Op 24 augustus 2018 heeft de Raad van State besloten dat Mark Harbers in zijn gelijk staat: hij hoeft hen geen asielvergunning te geven. Zondag 2 september zijn zij opnieuw ondergedoken om te voorkomen dat zij op een vliegtuig worden gezet naar een land dat zij niet kennen.

Van alle kanten wordt gesproken van kinderrechtenschendingen, waaronder door de Beroepsvereniging Nederlandse Psychologen (NIP).

Update 8 september: Vannacht zijn Lili en Howick weggelopen van hun pleeggezin. Het is onbekend waar zij nu verblijven en of zij veilig zijn. Later op de dag heeft de politie opgeroepen om hen te helpen zoeken onder het mom van ‘voor hun eigen veiligheid’. Gelukkig werkten veel mensen daar niet aan mee. In de middag heeft Mark Harbers (staatssecretaris) alsnog besloten zijn discretionaire bevoegdheid in te zetten. Lili en Howick mogen blijven! Het verzoek voor gezinshereniging is ingediend en hopelijk komt ook Armina snel naar Nederland.

Continue reading “Uitzetting Lili en Howick 8 september 2018”

Demonstratie in Katwijk!

De afgelopen tijd is er veel te doen geweest om het beleid van Trump rondom vluchtelingenkinderen, waarbij kinderen worden gescheiden van hun ouders en in de gevangenis worden gezet. Dat beleid is een schandaal. Maar ook in Nederland worden vluchtelingenkinderen hardvochtig en wreed behandeld door de autoriteiten. En net als in de verenigde Staten is dat een kwestie van doelbewust beleid. Om aandacht te vragen voor de situatie van vluchtelingenkinderen organiseert Geen Kind aan de Kant daarom op 29 september een demonstratie in Katwijk.

Woon je in een gezinslocatie? Meld je hier aan voor de demonstratie, dan helpen wij met de reiskosten!

Continue reading “Demonstratie in Katwijk!”

Gezocht: Gezinnen in een Kinderpardonprocedure

Bij het BNN programma #BOOS wordt een documentaire gemaakt over het Kinderpardon en het leven in gezinslocaties. In deze documentaire volgen ze kinderen die in een procedure zitten. Hiermee willen ze laten zien dat het Kinderpardon niet klopt, dat kinderen die hier geworteld zijn, hier moeten kunnen blijven. Zij mogen niet de dupe zijn van een politiek spelletje. Voor deze documentaire gaan ze ook naar Armenië, om te laten zien wat er echt met kinderen gebeurt als je ze terugstuurt.

Op dit moment is BNN nog op zoek naar kinderen in Nederland die in een Kinderpardonprocedure zitten. Zij zouden graag tot eind september een aantal gezinnen volgen, om te laten zien hoe de procedure in elkaar zit en hoe het dagelijks leven in een gezinslocatie eruit ziet. Zo wordt ook laten zien dat kinderen in gezinslocaties gewoon naar school moeten, buiten spelen met vriendjes etc.

Wil jij meedoen, stuur ons dan een mailtje voor een vrijblijvende kennismaking met de documentairemakers. Je kan dus altijd nog nee zeggen!

Picknick & Wake bij Kamp Zeist

Donderdag 28 juni is een gezin gearresteerd dat morgen gedeporteerd zal worden naar Oekraïne. Het gezin zit nu al meer dan een week in Kamp Zeist en ondanks protest vanuit de gemeenteraad en duizenden mensen heeft staatssecretaris Mark Harbers besloten niet zijn discretionaire bevoegdheid te willen inzetten. Meer informatie over deze zaak is hier te lezen. Vanavond was er een picknick en een wake waar o.a. klasgenoten van de kinderen Maksim, Denis en

Arina bij waren. Ook Geen Kind aan de Kant! was daar bij. Hier een verslag.

Luister ook de reportage voor NOS Radio 1 terug vanaf 11 minuut 50.

Continue reading “Picknick & Wake bij Kamp Zeist”

Oekraïens gezin gearresteerd

Op donderdagochtend 28 juni is om 6;30 in de ochtend een gezin dat al 17 jaar in Nederland verblijft van hun bed gelicht door 10 politieagenten van de vreemdelingenpolitie. Het gezin woonde reeds jaren in Culemborg en sinds een jaar in Amersfoort en de drie kinderen Maksim (14), Denis (10 en Arina (5) zijn in Nederland geboren. De kinderen zat op school in Culemborg. De oudste zoon heeft een Taalontwikkelingsachterstand waardoor hij in Oekraïne onvoldoende ondersteuning zou krijgen – los van het feit dat hij de Oekraïense taal onmachtig is.

Weggerukt uit je wereld

Het AD schrijft:

In de brugklas van Maksim is geschokt gereageerd op zijn plotselinge wegblijven. ,,Hij maakte deel uit van een hechte vriendengroep”, voegt zijn mentor Michelle Lamberts eraan toe. Ook op basisschool Blink in Culemborg is de verontwaardiging groot dat Maksims broertje Denis (10) en zusje Arina (5) plotseling niet meer op school komen.

Viktor Zelenkin en Olga Andropova kwamen zeventien jaar geleden uit Oekraïne naar Nederland waar ze zich met hun Russische achtergrond niet veilig voelden. Vervolgens werden in Culemborg de kinderen geboren.

Het gezin verhuisde afgelopen jaar naar Amersfoort, maar Maksim bleef in de Lekstad naar school gaan waar rector Van Rijn hem typeert als een aardige, hardwerkende, maar wat in zichzelf gekeerde jongen. Hij maakt zich grote zorgen hoe het met hem en zijn broer en zus verder moet in Oekraïne. Ze spreken namelijk de taal niet.

,,Die jongen is nu weg zonder dat hij ook maar afscheid heeft kunnen nemen. Het is schrijnend. Mensen verblijven zo lang in ons land en dan overkomt ze dit. Dat is niet te verteren.”

Broertje Denis is onlangs tien geworden. De jongen zou afgelopen zaterdag zijn verjaardagsfeestje vieren. Maar in plaats daarvan, verblijft hij nu met zijn ouders, broer en zusje in de gesloten gezinsvoorziening van detentiecentrum Zeist. Mogelijk nog deze week worden zij hiervandaan naar Oekraïne uitgewezen. Het gezin heeft een Russische achtergrond, de ouders zijn afkomstig uit voormalig oorlogsgebied.

Het is niet voor het eerst – en ook niet voor het laatst – dat kinderen worden weggerukt uit de omgeving die ze kennen. Vorig jaar gebeurde dat rond dezelfde tijd met Lili en Howick . Zij worden waarschijnlijk binnenkort als nog gedeporteerd naar Armenië, waar hun moeder in armoede leeft en zij waarschijnlijk direct in een weeshuis terecht komen. In Goes staat dit ook op het punt te gebeuren, waar alle kinderen en gezinnen een nieuw bestaan moeten gaan opbouwen in een nieuwe gezinslocatie, omdat de gezinslocatie in Goes gaat sluiten. Er wordt omgegaan met mensen alsof het poppetjes zijn die je kan verplaatsen op een schaakbord, terwijl het gaat om mensenlevens.

Op eigen houtje

De advocaat van het gezin vertelt dat de IND geen opdracht heeft gegeven voor de arrestatie en opsluiting van het gezin. De advocaat verwacht dat de DT&V op eigen houtje heeft geopereerd, terwijl er op dit moment een hoger beroep loopt tegen de afgewezen asielprocedure. Dit is een bijzondere gang vang zaken, omdat de meeste hoger beroepprocedures afgewacht mogen worden in Nederland. Dat het gezin nu binnen een week uitgezet gaat worden, terwijl er nog een procedure loopt getuigt weer van de onmenselijke en onrechtvaardige politieke spelletjes die gaande zijn binnen de rechtsstaat.

Hoewel wij geen hoge pet op hebben van de DT&V, hebben wij ook geen hoge pet op van de IND. Het is mogelijk dat de DT&V hier op eigen houtje opereert, maar dat wil niet zeggen dat de IND daar niet mee instemt, het goedkeurt of hen informatie heeft doorgespeeld. De DT&V is met name een uitvoerende instantie die opereert op basis van de informatie van de IND. Misschien heeft de IND geen opdracht gegeven, maar dat wil niet zeggen dat de IND hier niet aan heeft meegewerkt of het stilletjes heeft geïnitieerd.

Verzet

Op de Scholengemeenschap van de oudste zoon is nu verzet aangetekend tegen de arrestatie en komende deportatie. Samen met het gehele college van de gemeenteraad en ontelbaar steunbetuigingen, heeft de directeur van de school staatssecretaris Mark Harbers opgeroepen in te grijpen. Wij hopen dat Harbers inziet dat hij zijn discretionaire bevoegdheid moet inzetten en dit gezin moet laten blijven. Wil jij ook je steun betuigen aan deze actie? Onderteken dan hier de brief aan Mark Harbers.

Wij zijn ontzettend blij met deze vorm van verzet tegen dit handelen van de IND, de DT&V, de COA en de politiek. Het wordt tijd dat het niet meer aan willekeurige individuen is om te beslissen over mensenlevens. De procedures schieten overduidelijk tekort op het moment dat kinderen en gezinnen in ‘vrijheidsbeperkende locaties’ worden vastgehouden in afwachting van arrestatie, opsluiting en deportatie. Dat de enige optie is om een beroep te doen op de welwillendheid en macht van één man is weerzinwekkend.

Ingezonden brief

Dit is Nederland (brief in de NRC)

Donderdagochtend, de dag na de tiende verjaardag van Denis, bleef zijn stoel in de kring leeg. Zijn ouders kon ik niet bereiken, ook zijn zusje was niet op school. Ik kreeg een naar voorgevoel.

De volgende ochtend belde zijn moeder. Ze vertelde dat haar hele gezin die donderdagochtend om 6.30 uur van hun bed was gelicht. Door tien man politie. Meegenomen naar een detentiecentrum, alleen kleren mochten mee. Niet eens hun knuffels.

Deze week moeten ze weg, terug naar Oekraïne. Geen afscheid van hun vriendjes, hun hond, hun buren, hun school.

Hoe leg ik aan een klas met tienjarigen uit dat ze hun vriendje nooit meer zien? Dat hij gevangen zit? Dat niemand weet hoe het verder moet in het land dat hij niet kent, omdat hij hier geboren is?

We schreeuwen moord en brand over de behandeling van vluchtelingen in Amerika. Dit is Nederland.

Floor Kwakernaak is de juf van Denis Andropov (10)

https://www.nrc.nl/nieuws/2018/07/04/brieven-11-a1608905

Uitzetting Lily en Howick 14 augustus 2017

12 augustus bereikte ons het bericht dat Lily (11) en Howick (12) zouden worden gedeporteerd naar Armenië met hun moeder. Het gezin woonde op dat moment al 9 jaar in Nederland.

Lily en Howick zijn geboren in Rusland nadat de moeder Armenië was ontvlucht. 9 jaar geleden kwamen zij naar Nederland, Lily was toen 2 en Howick 3. Na een lange asielprocedure is vorige week besloten om het gezin als nog uit te zetten naar Armenië. Een land dat zij niet kennen. Een land waar de moeder geen familie meer heeft en vrijwel geen mogelijkheid heeft om te overleven. Zij hebben zich geworteld in Nederland na al die jaren, hebben hier hun vriendjes en vriendinnetjes, school en sport. Ondanks het oordeel van pedagogen dat het onverantwoord is om kinderen uit hun omgeving weg te trekken na 5 jaar, en ondanks het Kinderpardon dat om die reden is ingesteld, oordeelde de rechter dat het gezin toch uitgezet mocht worden. Weer is hiervoor de reden van “onvoldoende meewerken aan terugkeer” gegeven.

Continue reading “Uitzetting Lily en Howick 14 augustus 2017”